انسانیت بالاتر از دیانت

شاید یکی از دلایل نوشتن این پست اتفاقاتی است که در این چند روزه گریبانگیر من شده ؛ البته مدتها بود که می خواستم در مورد حق شهروندی در ایران چیزی بنویسم ولی یک سری مسایلی که در چند هفته اخیر پیرامونم رخ داده و احتمالا در چند روز آینده ادامه خواهد داشت من را به نوشتن این متن ترغیب کرد . البته شاید این نوشته به طور مستقیم ربطی به حق شهروندی نداشته باشد ولی به گونه ای هم می تواند به این امر وابسته باشد . یکی از مواردی که در جامعه ایران همیشه بهانه ای برای زیر پا نهادن آزادی های فردی یک شهروند بوده مسئله ی دین است . دین در جامعه ایران بیشتر از اینکه مفید واقع شود و در راستای اهداف مثبتی از آن استفاده شود و وسیله ای باشد برای پیشرفت کشور ، بهانه ای شده به دست حکومت و صاحبان قدرت به منظور زیر پا گذاشت حق مسلم انسانی و سرکوب مخالفان و منتقدان به شیوه هدایت و کنترل کشور . می توانم اکنون به یقین اعلام کنم که با جدایی دین از سیاست موافقم . چرا که ما ایرانی ها ثابت کرده ایم هنوز سزاوار استفاده بهینه و مثبت از دین نیستیم . دین و مذهب چه اسلام و چه غیر اسلام به نوبه ی خود دارای نکاتی هستند که می توان با استفاده از آنها به انسانها خدمت کرد . ولی متاسفانه بهره برداری های غیر معقولانه و متحجرانه از اسلام در ایران بیشتر از اینکه دین را به ابزاری برای پیشرفت جامعه تبدیل کند ، وسیله ای شده برای سرکوب آزادی های انسانها و مخالفان . همین که کسی کوچکترین حرفی از سیاستهای اشتباه حکومت می زند ، انگ ضد ولایت فقیه بودن را به وی می چسبانند و وی را به بدترین و غیر انسانی ترین شیوه های ممکن کله پا ! می کنند . در جامعه امروز ، از دین فقط خرافات و گریه و زاری هایش به ما رسیده و همین امر موجب دین گریزی و حرکات و هنجارهای غیر منطقی بخش زیادی از شهروندان شده است . اعتقادات و حرمت خیلی از بحثهای معنوی با مدیریت غلط به سخره گرفته شده و این دین گریزی ملعبه ای شده به دست عده ای سود جو و فرصت طلب به ظاهر دین دار برای کسب درجات قدرت … نمی خواهم زیاد وارد اینگونه مباحث شوم ، چرا که اولا خود را در حد اینگونه بحثها نمی بینم و ثانیا معتقدم که بیان هزار باره این مسایل راه به جایی نمی برد .

مطلب دیگه ای که می خواهم در موردش بالای منبر روم و نطق کنم بر می گردد به آزادی بیان و عقیده که تا حدود زیادی در جامعه ی ما بحث در این مورد مضحک و اشتباه است . چرا که اصلاً همچین موردی را در ایران نمی بینم . وقتی در کشوری زندگی می کنیم که ورزش و فرهنگ و اقتصاد و … زیر سلطه سیاست های فاسد حکومت است ، حرف زدن در این مورد معنا و مفهوم ندارد . ولی نکته ای که باید گفته شود این است که از آنجایی فرهنگ آزادی بیان در ایران به گونه ای صحیح تعریف نشده ، عده ای آن را با فحاشی و تهمتهای بی روا اشتباه گرفته اند . جالب است به تازگی عده ای از وابستگان حکومت با توسل به این نکته ، براحتی حق توهین به دیگران را به خود می دهند . به عنوان مثال در جمع مجازی دوستان فرندفید ، چند دوست حاضر در این جمع که سمت و سویی موازیی با حکومت را دنبال می کردند ، حرفی از دل سوخته شان نسبت به غریب و تنها بودن رهبر زدند ! و وقتی با گفته من در مورد اینکه دلتان برای ملت بسوزد ! روبرو شدند به بدترین شکل ممکن من و امثال مرا به غرب و آمریکا و … وصل کردند و جالب اینجاست که مرا جاسوس خواندند و وقتی با تعجب من روبرو شدند ، عنوان کردند که ما با آزادی عقیده ای که شما حرفش را می زنیم به خودتان پاسخ می گوییم ! بماند که من هیچ ربطی بین این دو مقوله پیدا نکرده ام !

یکی از سیاستهای غلطی که از اوایل دوران انقلاب نسبت به شهرواندان ایرانی با توسل به دین و مذهب دنبال شد ، بحث اقلیتهای مذهبی ساکن در ایران است . معتقدم وقتی شخصی در ایران زندگی می کند ، به دولت مالیات می دهد ، فعالیتهای مفید اقتصادی در این کشور به راه انداخته و در کنار خانواده اش بدون اینکه هیچ ضربه ای به ماهیت نظام وارد کند در حال سپری کردن روزگار است ، و مهمتر از این موارد به عنوان یک انسان ایرانی هوای ایران را تنفس می کند ، نباید مورد بد بینی واقع شود . نباید از حقوق به حق خود دور نگه داشته شود . چرا نمی خواهیم قبول کنیم دیانت بالاتر از انسانیت نیست ، حال بحث ملیت جای خود دارد . چرا یک فرد سنی ، کلیمی ، آشوری ، بهایی باید در چنان محدودیتی قرار گیرد که یا عطای ماندن در ایران را به لقایش می بخشد یا دست به رفتارهای تخریبی و کینه توزانه نسبت به کشور بزند ؟ من معتقدم گروههای چون جندالله و عبدالمالک نتیجه ی چنین رفتارهای غلطی از جانب حکومت هستند که می شد به جای قتل و غارت اموال و جان شهروندان ، به گونه ای مثبت در راستای تامیین امنیت بخشهایی از مرز جمهوری اسلامی ، مورد استفاده قرار گیرند . وقتی دوست و رفیق سنی مکتب من ، با وجود داشتن اطلاعات علمی و استعداد فراوان پشت درهای دانشگاه به منظور دریافت دکترای مدیریت قرار می گیرد و به جرم غیر شیعه بودن ، در اداره محل خدمتش در گوشه ای نمدار به کار گمارده شده ، یا دوست دیگری به جرم داشتن اعتقادات بهایی ، از حضور در دانشگاه و تحصیل در ایران دور نگه داشته شده ، خیلی راحت می توان به زیر پا گذاشته شدن حق و حقوق یک انسان در ایران پی برد .

پ ن 1 ) مشکل من ، مشکل با اسلام نیست ، مشکل با افرادی است که خود را داعیه دینداری و دین گستری می دانند ، در حالیکه ….

پ ن 2 ) دوست یا دوستانی که قرار است فردا ، خرخره ی بنده را بجوید ! من انسانی مسلمان و شیعه مذهبم ، ولی با اسلام و شیعه ای که شما از آن حرف می زنید تا حدود زیادی مشکل دارم !

پ ن 3 ) هیچ فردی از آینده خود اطلاع ندارد ، زندیگ آدمی را به جاهایی می کشاند که هرگز تصورش را نمی کند ، شاید برای مدتی نوشتن برایم مقدور نباشد . به دو دلیل ، دومین دلیلش رفتن به خدمت سربازی است و اولین دلیلش هم به دوستانی ربط دارد که ….

پ ن 4 ) قرار بود برای فتحی عزیز ، مطلبی را به عنوان مهمان در مورد مشعل المپیک بنویسم . نوشتن در همچین وبلاگی ، افتخاری است که متاسفانه در این برهه و با توجه به مشکلات پیش آمده مقدور نشد . نمی خواستم در اولین برخورد با ایشان فردی بد قول معرفی شوم ، ولی چه کنم که روزگار است و …