آیدا

پدر آن خوی سرکش و شلوغش را در طول زمان خرد می کرد ، در برابر تمام هیجانات روحی او می ایستاد ، و از او دختری رام و آرام می ساخت . اما به تنهایی حریف نمی شد . از مادر کمک می گرفت و از او می خواست که آیدا را در آشپزخانه تربیت کند . گفته بود اگر می خواهد به او خیاطی بیاموزد در آشپزخانه . اگر می خواهد گلسازی یادش بدهد در آشپزخانه و آیدا در آشپزخانه نم می کشید و با تنهایی وحشت بار خو می گرفت . نه همکلاسی داشت ، نه برای کاری پا از خانه بیرون می گذاشت ، و نه حتی کسی به خانه آنها می آمد . رفته رفته از برادرها جدا افتاد و خوی غریبانه ای پیدا کرد که در هیچ یک از افراد خانواده دیده نمی شد .

حسرت می خورد به چرخی که در شبانه روز حتماً می گشت و او در هیچ کجای آن جا نداشت ، به سکوت خو می گرفت و آنقدر بی حضور شده بود که همه فراموشش کرده بودند . انگار به دنیا آمده بود که تنها باشد . در یازده سالگی بی دلیل رماتیسم مفاصل گرفت و دکتر شوشانیک مقرر کرد که ماهی یک پنی سیلین قوی بهش بزنند . از آن پس هر ماه یک بار ، به همراه آیدین به مطب دکتر شوشانیک می رفت ، به حالتی تسلیم روی تخت می خوابید و بعد لنگان لنگان به خانه بر می گشت . در اشپزخانه تنها غذا می خورد ، تنها می شست ، تنها می پخت ، تنها می خوابید و کلفت غریبه ای را می مانست که مبتلا به جذام باشد . و هیچ کس نمی پرسید « آیدا کجاست ؟ » مگر آیدین ، که پدر فریاد می زد : « تو را سنه نه ؟ » بعد ها دختری خود خور ، صبور ، در هم شکسته و غمگین از خانه پدر یکراست به خانه شوهر رفت که اسمش آیدا بود .

سمفونی مردگان ، نوشته ی عباس معروفی

شاید هیچ مناسبت خاصی نداشته باشد ، شاید اتفاق خاصی این روزها نیفتاده باشد که این پست را ربط دهم به آن ، شاید دلیلش طولانی شدن فاصله نسبت به پست قبلی باشد ، شاید دلیلش به تازگی تمام کردن این کتاب باشد … نمی دانم ، فقط می دانم که این نوشته و این پست را تقدیم می کنم به تمام آیداهای درد کشیده کشورم ، به تمام دخترکان رنج کشیده این مرز و بوم …