پرسپولیس

پرسپولیس قهرمان لیگ برتر شد . چیزی که واقعاً لیاقت و استحقاقش را داشت . این را از زبان یک استقلالیه دو آتشه می شنوید . من به عنوان یک استقلالی ، گر چه اصلاً دوست نداشتم این کار صورت گیرد ! ولی حالا که شده باید بگویم به نظر من در طول سالیان اخیر این اولین باری است که حق را به پرسپولیس می دهم . درست است که این کار نتیجه برنامه ریزی و اهداف بلند مدت نبود ولی یک چیزی نسبت به مابقی تیمها در پرسپولیس وجود داشت که این تیم را متمایز می ساخت از دیگران . و آن به نظر من اتحاد و همدلی در سطوح علی مدیریت این باشگاه بود . جایی که حبیب کاشانی همه جوره هوای قطبی را داشت و از او حمایت می کرد . حمایتی به معنای واقعی . البته باید حساب سپاهان را نیز از دیگران جدا کرد . تیمی کاملاً حرفه ای که اگر بازیکنانی چون نوید کیا ، کریمی ، اکبری و محسن بنگر را در ترکیب می داشت چنین نتیجه ای رقم نمی خورد و خیلی زودتر از این حرفها به قهرمانی می رسید . ولی خب نشد !

منظورم از این نوشته فقط و فقط ستودن مدیریت پرسپولیس و مدیریت افشین قطبی است . شخص جنتلمنی که با شخصیت ترین و محترمترین فرد فوتبالی این مملکت است . شخصی که بدون بها دادن به نامها و ستاره ها و ایستادن در مقابل آنها توانست به حرفی که در ابتدای ورود به ایران زده بود ، جامه ی عمل بپوشاند و به نتیجه برسد . اگر من جای قطبی بودم ، هرگز دیگر در این تیم نمی ماندم و با همین یک خاطره خوش از این تیم می رفتم . البته مطمئن هستم که قطبی عاقل تر از این حرفها ست . چون مطمئناً حاشیه های این تیم با بودن استیلی در سال آینده 100 چندان خواهد بود .

و اما استقلال ما ؛ همین که به دسته پایین تر نرفته خودش کلی است . مشکل استقلال حجازی و کریمی و ورمزیار نیست . مشکل استقلال نداشتن بزرگتر درست و حسابی است و خودم به شخصه به حجازی و کریمی عشق می ورزم ولی از روز اول هم کاملاً مشخص و مبرهن بود که این تیم با این افراد به جایی نمی رسد . امیدوارم قلعه نوعی ( که اصلاً شخصیتش برایم پذیرفته نیست ) بتواند در استقلال موفق باشد و با کنار گذاشتن شخصیت لمپنی و ژنرالی خود در راستای ساختن تیمی منسجم قدم بردارد .